یادگیری از اینترنت در سه دقیقه

حتما زیاد برای شما پیش آمده که بخواهید مطلب جدیدی را از اینترنت یاد بگیرید، مطلبی که شاید قبل از آن چیزی در موردش نمی دانستید. یکی از مشکلاتی که امروزه بشر با آن روبرو است پیدا کردن اطلاعات مورد نظرش از میان انبوه اطلاعات نامرتبط بر روی اینترنت هست. هر چند موتور های جستجوی قدرتمند امروزی در این زمینه کمک زیادی می کنند ولی هنوز نمی توان گفت که همه اطلاعات مورد نظر ما را می توانند برای ما پیدا کنند. روش هایی که در اینجا آورده ام بیشتر تجربیات شخصی خودم است و چیزهایی که از دیگران یاد گرفته ام، حتما شما هم از بعضی از این روش ها یا همه آنها استفاده می کنید (اگر شما تجربیات بهتری دارید لطفا کامنت بگزارید).

خوب جستجو کنید: خیلی مهم است که که چه کلمات یا عباراتی را برای جستجو به کار می برید، گاهی ممکن است کلمه نامربوطی در عبارت جستجوی شما وجود داشته باشد که شما را از هدفتان دور کند. گاهی اوقات لازم است قبل از اینکه به دنبال موضوع اصلی بگردید کمی به دنبال کلید واژه های مربوط به موضوع مورد نظرتان بگردید. در دست داشتن کلید واژه های مورد نظر اولین گام برای جستجوی درست است. از این گذشته سعی کنید زبان پرس و جوی(Query Language) موتور جستجویتان را خوب یاد بگیرید تا بتوانبد از او سوالات خوبی بپرسید. معمولا موتور های جستجو قابلیت هایی بیش از آنچه ما می دانیم دارند. برای یاد گرفتن زبان پرس و جوی گوگل اینجا و اینجا و اینجا را ببینید

گوگل همه وب نیست: احتمالا اولین کاری که به ذهن می رسد جستجو در گوگل است، ولی این نکته را به یاد داشته باشید که گوگل همه وب را ایندکس نمی کند، خیلی اوقات بوده که من صفحه ای را توی گوگل پیدا نکرده ام ولی با استفاده از موتورهای جستجوی دیگر توانسته ام آنرا پیدا کنم.

استاد بزرگ ویکیپدیا: اگر مطلب شما مطلب متداولی هست احتمالا ویکیپدیا معرفی مناسبی در این رابطه دارد. حتی اگر مطلب مناسبی توی ویکیپدیا پیدا نکردید سر زدن به آنجا باز هم ضرری ندارد. حداقل می توانید صفحه جدید در رابطه با موضوعتان درست کنید یا صفحه موجود را ارتقا دهید تا نفر بعدی بتواند از آن استفاده کند.

کتاب الکترونیک: اگر بتوانید eBook مناسبی درباره موضوع مورد نظرتان پیدا کنید می توانید خوشحال باشید. شاید بتوانید کتاب مورد نظرتان را در flazx یا ebooksclub پیدا کنید. اگر موفق نشدید سعی کنید از یکی از نرم افزارهای p2p استفاده کنید(emule، edonkey، shareaz، ...).

سایت مجلات و کنفرانس های تخصصی: در هر زمینه ای از علم، مجلات و کنفرانس های معتبری وجود دارد که می توانید اطلاعات مفیدی از آنها به دست آورید. کنفرانس ها عموما ارائه دهنده آخرین دستاوردها در آن زمینه هستند و مجلات عموما معتبر ترین مقالات را در آن زمینه خاص ارائه می دهند. در رشته کامپیوتر معتبر ترین مجلات و کنفرانس ها توسط دو موسسه ACM و IEEE ارائه می شود. متاسفانه برای دسترسی به این سایت ها باید هزینه پرداخت کنید یا username/password داشته باشی، ولی چون ما ایرانی ها خیلی اهل پرداخت هزینه نیستیم معمولا سعی می کنیم یکی از این username/password های سرگردان پیدا کرده و از آن استفاده کنیم. البته بعضی از دانشگاه های کشور دسترسی به برخی سایت ها را در داخل دانشگاه امکان پذیر ساخته اند. مثلا داخل دانشگاه تربیت مدرس می توانید از sciencedirect استفاده کنید.

Google scholar: بخش scholar گوگل برای پیدا کردن مقالات معتبر خیلی بهتر از خود گوگل عمل می کنید. اگر موضوعی که دنبال آن می گردید بیشتر از اینکه کاربردی باشد علمی هست، google scholar می تواند نتایج بهتری در بر داشته باشد. مشکل اصلی بخش scholar گوگل این است که خیلی اوقات مجلاتی را ایندکس می کند که دسترسی به آن ها عمومی نیست(مثل همان IEEE و ACM که گفتم). برای حل این مشکل گوگل در کنار هر مقاله ای که پیدا کرده یک لینک با برچسب Web Search قرار داده، وقتی بر روی این لینک کلیک کنید گوگل توی وب دنبال همان مقاله می گردد. این ویژگی از این جهت مهم هست که احتمال دارد که همان مقاله ای یک جای دیگر توی وب هم قرار داشته باشد و شما از این طریق می توانید به آن مقاله دسترسی پیدا کنید، ولی استفاده از این روش همیشه جواب نمی دهد.

Google Video: گاهی اوقات توی گوگل ویدیو فیلم های بسیار جالبی در مورد کنفرانس ها و کلاس های درس دانشگاه ها پیدا می شود. توصیه می کنم اگر به اینترنت پر سرعت دسترسی دارید حتما یک سری به گوگل ویدیو بزنید. دیدن یک فیلم می تواند شما را با جو کلاس ها و کنفرانس های خارجی آشنا کند.

سایت های کلاس های درس: خیلی از دانشگاه ها و اساتید منابع مناسبی را بر روی سایت های خود معرفی می کنند، بررسی سایت دروس از دو جهت مفید است، اول اینکه فردی با تجربه منابعی را به شما معرفی می کند، دوم اینکه این منابع برای آموزش جمع آوری شده و احتمالا درک آن برای شخصی که آشنایی مناسبی با موضوع ندارد مناسب هست. برای پیدا کردن منابع درسی به چند صورت می توانید عمل کنید، یکی اینکه توی گوگل دنبال عبارت مورد نظرتان به همراه یک کلمه کلیدی دیگر که نشان دهنده دوره آموزشی باشد بگردید، مثل "Computer Science Course"، دوم اینکه توی همان گوگل دنبال عبارت مورد نظرتان توی domain های .edu بگردید، مثل "computer science site:.edu". دانشگاه ام آی تی هم منابع برخی از کلاس های خودش را روی OpenCourseWare قرار داده که ممکن است چیزهای بدرد بخوری میان آن ها پیدا شود.

دزدی از عابر بانک ها

دو شب پیش شبکه تهران برنامه ای در مورد دزدی از عابر بانک ها نشان می داد. پلیس جوانی را گرفته بود که اعتراف کرده بود چهل میلیون تومان از عابر بانک ها دزدی کرده (البته قاضی می گفت مقدار دزدی نزدیک دویست میلیون تومان بوده). خیلی برایم جالب بود چطور جوانی که تنها تا کلاس اول دبیرستان درس خوانده، توانسته بود به سیستم عابر بانک نفوذ کند. ولی وقتی آقا دزده روش کارش را توضیح داد دیدم که بیشتر مشکل از سیستم عابر بانک ها است تا نبوغ جوانان ما !

عموما توی سیستم های کامپیوتری، روش های احرازهویت (Authentication) بر اساس این سه اصل هست:

1. "What you have": مثل همین کارت های عابر بانک، Security Token یا هر وسیله دیگری که بتواند هویت کاربر را اثبات کند.

2. "What you know": متداول ترین مثال در این دسته همان رمز عبوری است که روزی صد بار از ما پرسیده می شود.

3. "What you are": فاکتورهای بایومتریک مثل اثر انگشت یا اثر قرنیه در این دسته قرار می گیرند.

البته روش های دیگری مثل احراز هویت بر اساس مکان (Where you are) هم وجود دارد که خیلی عمومی نیستند.

معمولا در جاهایی که حساسیت زیادی در مورد احراز هویت وجود دارد، سعی می شود از روشی به نام احراز هویت دو یا سه فاکتوری (Two/Three Factor Authentication) استفاده شود. در این روش برای بالا رفتن امنیت دو یا سه روش از روش هایی که قبلا گفتم با یکدیگر ترکیب می شود.

حالا برویم سراغ سیستم عابر بانک های کشور عزیزمان، در عابر بانک های ایران(مثل خیلی از جاهای دیگر دنیا) از احراز هویت دو فاکتوری استفاده می شود که فاکتور اول آن کارت عابر بانک و عنصر دوم آن پسورد است، ولی مشکل آنجا است که هر دوی این فاکتورها، فاکتورهای ضعیفی هستند.

در کارت عابر بانک ها از تکنولوژی نوار مغناطیسی استفاده شده. با داشتن شماره حساب و یک Writer کارت به آسانی می توانید یک کارت، مثل کارت صاحب حساب درست کنید. به گفته آقا دزده قیمت Writer توی بازار حدود ششصد هزار تومان است. شماره حساب هم که جزء اطلاعات مخفی محسوب نمی شود و با کمی زحمت می توانید شماره حساب هر کسی را بدست آورید.

پسورد عابر بانک ها هم که فقط یک عدد چهار رقمی هست که دیدن آن موقع وارد کردن پسورد خیلی سخت نیست*. ولی حتی اگر آن را ندانیم معمولا حدس زدن آن خیلی سخت نیست(پسورد 70% مردم 1234 هست ، 60% بقیه هم پسوردشان با 13 شروع می شود!)

خیلی جالب است که بدانید در بعضی از کشورهای دنیا بیش از 20 سال است که از Smart Card ها بجای کارت های مغناطیسی استفاده می شود. Smart Card ها معمولا از یک الگوریتم کلید نامتقارن برای احراز هویت استفاده می کنند و ساختار آنها به صورتی است که کپی کردن آن یا سرقت کلید از داخل آن تقریبا نا ممکن است.

نمی دانم چرا بانک های ایران همگی از این سیستم خنده دار استفاده می کنند، شاید هنوز ضرری که از راه سرقت به بانک ها وارد می شود آنقدر زیاد نشده که ارتقای سیستم را توجیه پذیر کند. البته توجه دارید که دزدی از بانک ها خیلی ضرری هم برای بانک ها ندارد و بیشتر مشتری ها تاوان آن را می دهند. اگر یک روز ببینید حساب شما خالی شده و به بانک مراجعه کنید محترمانه ترین رفتاری که ممکن است با شما بشود این است که بگویند شما اشتباه می کنید، حتما حواستان نبوده و از حسابتان برداشت کرده اید و شما هم هیچ مدرکی برای اثبات ادعای دزدی ندارید.

* حتما یک بار وقتی توی صف عابر بانک ایستاده اید سعی کنید پسورد نفری را که می خواهد پول بگیرد ببینید، کار خیلی سختی نیست ولی مواظب باشید به شما مشکوک نشوند وگرنه یک کتک حسابی می خورید. یک روش هم برای جلوگیری از لو رفتن پسوردتان بگویم، هر دو تا دستتان را روی صفحه کلید عابر بانک قرار بدهید و هر بار که یک انگشتتان را روی یک کلید فشار می دهید سعی کنید دو سه تا دیگر از انگشت هایتان را هم بالا و پایین ببرید، سعی کنید کلیدها را با انگشت های مختلف فشار دهید. این روش دیدن پسورد را خیلی مشکل می کند.

Cellular Automata

چند وقت پیش یکی از دوستان کتابی به من نشان داد که برایم خیلی جالب بود، موضوع کتاب در مورد Cellular Automata بود و در توصیف آن روی جلد این جمله نوشته شده بود "A New Kind of Science".

Cellular Automata یا CA یک مدل محاسباتی است که جدیدا توجه زیادی به آن شده. با استفاده از CA می توان بسیاری از مسائل ریاضی، فیزیک، بیولوژی و ... را آسانتر و موثرتر از هر روش دیگری مدل کرد. حتی ادعا می شود که جهانی که ما در آن زندگی می کنیم خود یک Cellular Automaton بزرگ است و ادعا می شود که اگر ما بتوانیم یک CA به اندازه کافی بزرگ درست کنیم می توانیم حیات را در آن تحقق دهیم!

امروز به طور اتفاقی توی Google Video به فیلم سمینار آقایی با نام Stephen Wolfram برخوردم. آقای Wolfram توسعه دهنده نرم افزار Mathematica و نویسنده کتاب A New Kind of Science است. اگر کمی وقت دارید توصیه می کنم اول صفحه مربوط به CA توی ویکیپدیا را بخوانید و بعد فیلم سمینار را از اینجا تماشا کنید. مدت فیلم یک ساعت و نیم هست.

Vim

شاید شما بر روی کامپیوتر خود یکی از این ویرایشگرهایی که با آن همه جور فایل متنی را می توانید edit کنید دارید. Notepad++، JEdit، Ultra Edit، Crimson Editor و ... شاید بتوان صد تای دیگر از این جور ویرایشگرها نام برد. این را هم بگویم که نمی دانم اگر چنین چیزی بر روی کامپیوترتان ندارید چطور زندگی می کنید!

از بین همه ویرایشگر های موجود، من شخصا علاقه خاصی به vim دارم. vim یکی از قدرتمند ترین و متداول ترین ویرایشگرهای موجود است، اگر با Linux کار کرده باشید حتما با آن مواجه شده اید. vim ویژگی های بسیار خوب و جالبی دارد، اول اینکه می توان با آن نزدیک 500 نوع فایل متنی را ویرایش کرد که تقریبا شامل همه زبان های برنامه نویسی و بقیه فایل های متنی می شود. دوم اینکه vim تقریبا تحت هر پلتفرمی که فکرش را بکنید کار می کند، از ویندوز و لینوکس و مک گرفته تا داس و آمیگا! این برای کسانی که با پلت فرم های مختلف کار می کنند ویژگی مثبتی است. سوم اینکه vim خیلی light weight هست و خیلی سریع load می شود. چهارم اینکه vim اپن سورس است(ویژگی که حداقل برای من خیلی مهم است).

آخرین نسخه این ویرایشگر را می توانید از اینجا دانلود کنید. اگر با ویندوز کار می کنید توصیه می کنم installer آن را دانلود کنید(self-installing executable) ولی اگر با لینوکس کار می کنید به احتمال زیاد این ویرایشگر قبلا بر روی سیستم عامل شما نصب شده.

در حالت پیش فرض vim یک ویرایشگر حرفه ای است و برای شروع به کار نیاز به کمی آموزش دارد ولی خوشبختانه آنقدر انعطاف پذیر هست که بتوان آن را همان طور که دوست داریم پیکر بندی کنیم. برای این کار اگر در محیط ویندوز هستید به پوشه نصب vim بروید(معمولا program files\vim) و فایل _vimrc را باز کنید(در لینوکس معمولا این فایل با نام .vimrc و در پوشه کاربر قرار دارد). سپس خطوط زیر را به انتهای این فایل اضافه کنید:

color blue

set nobackup

set guifont=Courier_New:h12

set encoding=utf-8

set insertmode

set spell

set nowrap

set guioptions+=r

set guioptions+=b

خط color blue رنگ های پیش زمینه و پس زمینه را به گونه ای که در colorschema ای با نام blue تعریف شده تغییر می دهد. به جای blue می توانید اسم هر کدام از فایل هایی را که در پوشه colors واقع در پوشه نصب vim موجود است استفاده کنید. توصیه می کنم colorschema را تغییر دهید تا یکی را که به نظرتان مناسب است پیدا کنید.

وقتی فایلی را تغییر می دهید، بصورت پیش فرض vim یک نسخه از فایل قدیمی را به عنوان backup نگه می دارد. این نسخه بطور پیش فرض در کنار همان فایل جدید نگه داشته می شود. این کار باعث شلوغ شدن دیسک می شود. خط set nobackup باعث می شود که دیگر backup نگه داشته نشود. اگر به جای این خط از set backupdir=c:\\backups استفاده کنید vip تمام backup ها را در پوشه ای که مشخص کرده اید ذخیره می کند.

همان طور که مشخص است set guifont=Courier_New:h12 فونت و اندازه متن را در ویرایشگر مشخص می کند.

خط set insertmode باعث می شود vim در مد insert شروع شود. vim از مدهای مختلفی پشتیبانی می کند که برای مقاصد مختلفی استفاده می شود ولی مد insert خیلی شبیه حالت عادی ویرایشگرهای دیگر است.

خط set spell، spell checking را در vim فعال می کند.

خطوط set guioptions+=r و set guioptions+=b باعث می شود vim در سمت راست و پایین scrollbar هایی را نشان دهد.

اگر در محیط ویندوز از installer استفاده کرده باشد، یک گزینه Edit with Vim به منوی Windows Explorer اضافه شده است. با استفاده از این گزینه بر روی هر فایلی که کلیک راست کنید می توانید آنرا توسط vim باز کنید.

حریم خصوصی

هیچ وقت به این مسئله توجه کرده اید که یک سایت اینترنتی چه اطلاعاتی از کاربران خود می تواند در اختیار داشته باشد؟ یا بهتر بگویم، هیچ وقت فکر کرده اید که چه اطلاعاتی از زندگی شخصی خود را در اختیار سایت های اینترنتی قرار می دهیم؟ در نگاه اول شاید به نظرتان بیاید که این اطلاعات در حد اسم و فامیل شما (یا برای بسیاری از افراد کمتر از این باشد) ولی اگر کمی با دقت بیشتری نگاه کنید پی می برید که اطلاعاتی را که در اختیار این سایت ها قرار می دهیم بسیار بیشتر از اسم و فامیل است. برای روشن تر شدن مسئله سایت یاهو یا گوگل را که استفاده از آنها در ایران خیلی متداول است در نظر بگیرید. تقریبا همه کاربران این سایت ها سعی می کنند حداقل دو نام کاربری متفاوت در این سایت ها داشته باشند. یکی نام کاربری که با نام و نام خانوادگی واقعی آن ها درست شده و معمولا اطلاعات درستی را برای گرفتن آن وارد کرده اند و یکی دیگر نام کاربری که با اطلاعات نادرست و صرفا برای جاهایی که دوست دارند شناخته نشوند و یا جاهایی که برای دانلود یک نرم افزار صرفا یک آدرس ایمیل لازم دارند استفاده می کنند. بسیاری از افراد هم که اصلا دوست ندارند شناخته شوند گاهی حتی برای نام کاربری اول خود نیز اطلاعات درستی وارد نمی کنند(پروفایل چند نفر از دوستان خود را ببینید، تقریبا هیچکس اطلاعات شخصی خود را بطور کامل و درست وارد نکرده) البته این یک امر طبیعی است و آدم ها معمولا خوششان نمی آید کسی از زندگی شخصی آن ها سر در بیاورد ولی نکته مهمی که می خواهم در موردش صحبت کنم این است که اصلا احساس نکنید اطلاعات سایت سرویس دهنده از شما به اطلاعاتی که شما در پروفایل خود وارد کرده اید محدود می شود.

سایتی مثل یاهو یا گوکل اجزای مختلفی از جمله موتور جستجو، ایمیل، گراف های دوستی(یاهو 360 و orkut) ، صفحه های شخصی، مسنجر و ... دارند. هر کدام از این اجزا برای پی بردن به اطلاعات زیادی از زندگی شخصی یک نفر کافی است. برای اینکه موضوع روشن شود، سعی می کنم روشهایی را که این سایت ها برای به دست آوردن اطلاعات شخصی افراد می توانند مورد استفاده قرار دهند را نام ببرم:

نام و نام خانوادگی شما چیست ؟

هیچ وقت دقت کرده اید که در یاهو مسنجر وقتی می خواهید یک نفر را به لیست دوستان خود اضافه کنید از شما اسم و فامیل آن شخص را می پرسد؟ ممکن است ما در دادن اطلاعات شخصی خودمان به دیگران حساس باشیم ولی معمولا اسم و فامیل دوستانمان آنچنان اهمیت ندارد و به راحتی آنرا وارد می کنیم. حتی یاهو مسنجر اطلاعات شخصی دیگر مثل آدرس و شماره تلفن او را هم از ما می پرسد.

کجا زندگی می کنید، کجا کار می کنید؟

اینکه از کجا به سرور لاگین کرده اید به راحتی از روی آدرس IP شما قابل تشخیص است. اگر باور نمی کنید می توانید صفحه شخصی یا وبلاگ خود را به لیست Google Analytic اضافه کنید تا ببینید Google Analytic چه اطلاعات دقیقی را در مورد محل بازدید کنندگان از سایت شما در اختیارتان قرار میدهد. گرچه این اطلاعات ممکن است صد در صد درست نباشد اما تا حدود زیادی می توان به آنها اطمینان کرد.

دنبال چه چیزهایی می گردید؟

شما هر روز خودتان از موتورهای جستجو می خواهید که برای شما دنبال چه چیزی بگردند، پس مسلما آنها به خوبی می دانند که شما به دنبال چه چیزی می گردید. وقتی به گوگل لاگین کرده باشید، همه تاریخچه جستجوی شما ذخیره می شود. حتی اگر به سرور لاگین نکرده باشید راه هایی وجود دارد که سرور بتواند تشخیص دهد شما چه کسی هستید.

دوستان شما چه کسانی هستند؟

گراف های دوستی که اتفاقا این روز ها خیلی مد شده یکی از راه های بسیار موثر است برای اینکه ببینیم دوستان یک نفر چه کسانی هستند و با چه کسانی رابطه دارد. از این گراف ها اطلاعات مفید دیگری هم می شود به دست آورد. مثلا وقتی بیست نفر از دوستان یک شخص در دانشگاه تهران درس می خوانند، احتمالا آن فرد هم همان جا درس می خواند.

به چه چیزهایی علاقه دارید؟

قسمت عمده ای از چیزهایی که به آنها علاقه داریم را ما خودمان بصورت عمومی بر روی وبلاگ ها و سایت های شخصی مان منتشر می کنیم. قسمتی هم از روی تاریخچه جستجوی در یک موتور جستجو می تواند به دست آید. گروه هایی که بر روی وب قرار دارند هم تا حدود زیادی می توانند علاقه مندی های ما را بازگو کنند. مثلا وقتی یک نفر در گروه j2ee گوگل عضو باشد به احتمال بسیار بالا به j2ee علاقه خاصی داشته. حتی صفحاتی که از آنها بازدید می کنیم و خبر هایی که می خوانیم منعکس کننده علایق ما هستند.

دیگه چه خبر از زندگی؟

جدای از همه مطالبی که گفتم، مسلما تمام ایمیل های شما بر روی میل سروری که از آن استفاده می کنید ذخیره می شود. در بسیاری از موارد اطلاعات بسیار زیاد و گاهی بسیار مهم را بوسیله ایمیل ها جابجا می کنیم. وقتی یک نفر، به یک نفر دیگر ایمیل می زند احتمالا ارتباطی بین این دو نفر وجود دارد! هیچ وقت به این موضوع توجه می کنید که ایمیلی که برای شما آمده برای چه کسان دیگری هم فرستاده شده(فیلد CC)؟

رمز عبورتان چیست ؟

بسیاری از ما نسبت به مخفی ماندن پسوردمان حساسیت نشان می دهیم، ولی نکته جالب اینجا است که وقتی یک صفحه وب به ما نشان داده شود به آسانی و بدون اینکه بدانیم آن طرف خط چه کسی قرار دارد پسوردمان را وارد می کنیم. نکته جالب دیگر این است که معمولا ما برای جاهای مختلف از یک پسورد مشترک استفاده می کنیم و نکته جالب تر این است که موقع لاگین کردن اگر سرور به ما بگوید که پسوردتان اشتباه بوده به راحتی بقیه پسوردهایمان را امتحان می کنیم تا یکی از آنها درست در آید.

در ماه اخیر تعداد سایت هایی که پسورد ایمیل یاهو ،گوگل یا Hotmail را به بهانه دسترسی به Contact List شما می گیرند بسیار زیاد شده. جالب اینکه در بعضی از این سایت ها (مثل tagged.com) اگر پسورد ایمیل خود را درست وارد نکنید اجازه ثبت نام به شما را نمی دهد.

کلام آخر:

مطالبی را که در اینجا آوردم، تنها برخی از مواردی است که سایت های اینترنتی به وضوح و به سادگی می توانند از زندگی شخصی ما به دست آورند. مسلما استفاده از روش های پیشرفته داده کاوی سایت ها را قادر می سازد اطلاعات بسیار بیشتر و دقیق تری از زندگی یک فرد به دست آورند. مثلا مسئله استفاده از دو آدرس ایمیل مختلف را که در ابتدای این بحث مطرح کردم در نظر بگیرید. فکر می کنید نمی توان به این مسئله پی برد که آیا دو آدرس مختلف به یک شخص تعلق دارد یا نه؟

با اینکه حفظ حریم خصوصی افراد از مهمترین مشکلاتی است که در دنیای IT مطرح شده ولی هنوز، تقریبا هیچ یک از مشکلات موجود به درستی حل نشده است. در بیشتر موارد تنها از راهکارهای قانونی برای جلوگیری از انتشار اطلاعات شخصی افراد استفاده می شود که معمولا نمی تواند خیلی موثر باشد.